است جلو بيفتد و اگر او نبود ، كسى كه در احكام نماز افقه است جلو بيفتد و اگر او نبود ، از همه مسن‌تر جلو بيفتد و البتّه امام هميشگى مسجد براى امامت اولويّت دارد ، اگر چه غير او افضل باشد ، لكن بهتر آن است كه افضل را جلو بيندازد و صاحب منزل نسبت به غير - در صورتى كه در نماز خواندن در آنجا مأذون باشد - براى امامت اولويّت دارد و بهتر است كه افضل را جلو بيندازد و سادات هاشمى از غير خودشان در صورتى كه در صفات مساوى با آنها باشند ، براى امامت اولويّت دارند و مرجّحاتى كه ذكر شد ، افضليّت و استحباب ، را مىرسانند نه آن كه واجب و لازم نمايند ، حتى اولويّت امامت براى امام جماعت راتب ، لزوم ندارد بنابراين ، غير امام راتب اگر بخواهد امامت امام راتب را كنار بزند و خودش امامت نمايد ، اگر چه از جميع جهات نسبت به امام راتب پائين‌تر باشد ، حرام نيست ، لكن مزاحمت و كنار زدن امام راتب زشت است ، بلكه مخالف مروّت است ، اگر چه شخص مزاحم از هر جهت افضل از امام راتب باشد . ( 1 ) مسألهء 9 - احتياط آن است كه صاحب مرض جذام و برص و كسى كه حدّ شرعى خورده و توبه نموده است ، امامت ننمايند و به آنها اقتدا نكنند و امامت شخص اغلف كه در ختنه نشدن معذور بوده است ، مكروه است و امامت كسى كه مأمومين ، امام جماعت شدن او را كراهت دارند ، مكروه است و امامت صاحب تيمّم براى كسى كه وضو يا غسل دارد ، مكروه است ، بلكه بهتر است ، هيچ ناقصى براى كاملى امامت ننمايد . ( 2 ) مسألهء 10 - اگر مأموم بداند كه نماز امام باطل است ، به جهت آن كه امام محدث است يا ركنى را ترك نموده و مانند آن اقتداى به او براى اين مأموم جايز نيست ، اگر چه امام از روى جهل يا سهو به صحّت نمازش عقيده داشته باشد . ( 3 ) مسألهء 11 - اگر مأموم نجاستى را در لباس امام ببيند كه معفو عنه نباشد ، اگر بداند كه امام آن را فراموش كرده ، نبايد به او اقتدا كند و اگر بداند كه امام وجود نجاست در لباسش را نمىداند ، اقتدا به او جايز است و اگر نداند كه آيا امام مىداند يا آن را فراموش كرده در جواز اقتدا به او تأمّل و اشكال است ، پس احتياط ترك نشود . ( 4 ) مسألهء 12 - اگر بعد از نماز آشكار شود كه امام جماعت فاسق يا محدث بوده ، آنچه نماز با او خوانده صحيح است و آنچه در نماز جماعت بخشيده مىشود ، در اين نمازها نيز بخشيده مىشود .